sabato 20 giugno 2020

Vurria...


VURRIA…

Di Salvatore Di Giacomo


Vurria c’ uno, ’int’ o suonno, me pugnesse

cu n’ aco mmelenato:

doce doce accussì mme ne muresse,

senz’ essere scetato,

senza sentì e vedé…

Ma… nn’ ’o vurria sapé…

Nu miedico vurria ca mme dicesse:

“Tu staie buono malato!”

E ca pe mmedicina acqua mme desse,

e sanato, e ngannato

io vurria rummané…

Ma… nn’ ’o vurria sapé.

Vurria c’a n’ato mo te truvasse,

a n’ ato nnammurato:

ca felice e cuntenta tu campasse,

e d’ ’o tiempo passato

te scurdasse, e de me…

Ma… nn’ ’o vurria sapé!

(da Ariette e Sunette)

Nessun commento:

Posta un commento

La poesia

Quando nel tuo cuore ci sono nascosti tanti ricordi ed emozioni... La poesia li trova, uno ad uno...